Lalkarstwo w pigułce 2.0 [I]

Bardzo przepraszam za problemy z szablonem, ale coś mi się zepsuło w blogspocie (albo oni coś kombinują?) i nie mogę dopasować go jak zazwyczaj.
\
Witam cieplutko wszystkich.♥
Miałam czekać z publikacją do świąt, ale postanowiłam wrzucić już, dla tych którzy później nie będą mieć czasu. 
Oto i jest zupełnie nowe, poprawione lalkarstwo, które męczyłam przez ostatnie wolne chwile.
Napisałam je całkowicie na nowo, między innymi z powodu głupkowatości pierwowzoru i błędów, ale też dlatego że pierwotnie miał być to one-shot, który ewoluował, a nigdy nie poprawiłam prologu.
Gdyby ktoś chciał się troszkę pośmiać i porównać sobie moją literacką ewolucję na tym przykładzie, zapraszam do spisu treści i 'Lalkarstwa' I.
Mam nadzieję, że spodoba się Wam mój prezent i życzę wszystkim wesołych świąt. ;)
Dajcie znać, co sądzicie. 
Enjoy!



-----------------------------------------------------------





Geidai.
Światowej sławy Akademia Sztuk Pięknych, zlokalizowana w jednym z najbardziej urokliwych zakątków Tokio. Miejsce, o którym śnią młodzi, wzrastający artyści, postrzegając je jako mistyczną krainę weny i twórczości (póki nie widzą niektórych z rzeźby, zabawiających się własnej roboty kucami Pony).
Uczelnia, na którą dostać się to wysokiej klasy wyczyn, oblewany zwykle litrami alkoholu i litrami łez na późniejszym kacu.  No, w końcu kto normalny nie upiłby się z takiej okazji?
Uśmiechnąłem się do mglistych wspomnień, rozpakowując śniadanie i z rozrzewnieniem kręcąc głową. W zasadzie to sentymentalne uczucie bycia staruszką z gromadką wnucząt towarzyszyło mi od początku drugiego roku, kiedy obserwowałem świeżaki, pałętające się  korytarzami w słodkiej nieświadomości czekającego ich losu. Stety lub nie, ten upojny stan rozpływał się w niebycie pod koniec pierwszego semestru, gdy zbliżała się sesja. A tak się składało, że nadchodziła właśnie wielkimi krokami, łamiąc po drodze wolę walki i magicznym sposobem pozbawiając twórczej weny, niezbędnej – jak łatwo się domyślić – do zaliczenia półrocza u grupy uroczych prowadzących.
Ponurym wzrokiem powiodłem po klasie. Za oknem korytarza, widocznym przez otwarte drzwi, ćwierkał wesoło jakiś ptak. Pogoda była piękna – typowa japońska wiosna. Wiśnie kwitły, rozsiewając wokół pachnące białoróżowe płatki, a ja gniłem w epicentrum Wszelkiego Zła, niczym skazaniec świadom tego, co miało wkrótce nastąpić.  I co zresztą następowało cyklicznie dwa razy w tygodniu, bo moja chędożona chora ambicja pchnęła mnie, by zdawać na ten równie chędożony uniwersytet. W ten oto sposób odbywałem karę za grzechy jeszcze przed śmiercią, żałując zaniechania pomysłu o samodoskonaleniu się w zaciszu mego skromnego (acz wyposażonego w czajnik i toster!) mieszkanka. Czego chcieć więcej?
Wetknąłem sobie w gębę wielki kawał bułki, który żułem pięć minut, nim łaskawie zapragnął przecisnąć się przez mój przełyk. Taka suchość w ustach oznaczała tylko jedno: mój mózg ostatecznie przyswoił informację, że zaraz odbędą się zajęcia z lalkarstwa. Ku mojemu straceńczemu rozbawieniu, wszyscy w pośpiechu zajmowali swoje miejsca, roztrzęsionymi rękoma wykładając z toreb farby, dłuta i resztę potrzebnych przyborów, jakby od szybkości perfekcyjnego ułożenia ich na stoliku zależało czyjeś życie. Dopadła mnie nagła chęć zaśmiania się na głos.
Gdyby zapytano o powód, dla którego na samą myśl o lalkarstwie znakomita większość studentów dostawała nagłych symptomów delirium i depresji, odpowiedź byłaby prosta, zwięzła i bardziej wymowna niż reklamy piguł na potencję: Piekielny Cerber vel Sasori Akasuna.
Oficjalnie – wykładowca potwornie ciężkiego i znienawidzonego przedmiotu; faktycznie – chodząca esencja najgłębszych czeluści piekieł.
Co w nim było takiego, że gdziekolwiek się pojawił - wszyscy natychmiast ucinali dyskusje i głupie zabawy? Otóż profesor lalkarstwa nie tylko starannie wypielęgnował sztukę bycia lakonicznym, cynicznym i bezwzględnym. Był do tego diablo inteligentny, gorzej jeszcze utalentowany i mściwy, na dokładkę dorzucając tonę wyrafinowanego sarkazmu, który z największym upodobaniem zwykł stosować na mnie.
Dzwonek rozebrzmiał. Wszyscy, z wyjątkiem mnie, natychmiast zerwali się z miejsc, a Akasuna wkroczył do klasy. Jak zwykle:  w idealnie dobranej koszuli, wyjściowych spodniach, z idealnie zawiązanym bordowym krawatem i równie perfekcyjnym znudzeniem na twarzy.
Niechętnie przełknąłem resztę bułki, ograniczając się do leniwego podniesienia tyłka z krzesła i przybierając cierpiętniczo niezadowoloną minę. Tak czy inaczej byłem przegrany na wstępie, nie widziałem więc sensu w odstawianiu podobnego innym teatrzyku, tym bardziej sprawiającego mu satysfakcję. Zacisnąłem machinalnie pięści. Co to, to nie!
Pan profesor niespiesznym krokiem zmierzał do katedry schodami, sprawiając wrażenie człowieka, który doczesne miejsce i czas ma skrupulatnie i głęboko w poważaniu. I może nawet nabrałbym się na ten jego tumiwisizm, gdybym od pierwszych z nim zajęć nie dał naznaczyć się trwałym piętnem jego nienawiści. W dodatku to wcale nie tak, że coś mu zrobiłem, o nie. Nie byłem po prostu podatny na jego mentalne marionetkowe sznurki, skutkiem czego trwale i uparcie nie zgadzałem się z nim w kwestii istoty sztuki. Dla niego najwyższym wymiarem piękna były – o zgrozo - głupkowate wymalowane kukiełki; dla mnie sztuką było dużo mniej toporne rzeźbienie w materiałach plastycznych, gdzie każdy najmniejszy ruch mógł wszystko naprawić lub zepsuć. A drewno? Było zbyt cierpliwe, twarde, ciężkie do obrobienia, niepodatne na czuły dotyk wprawnych rąk i miało drzazgi…
Wszystko odbyło się zgodnie z ustaloną kolejnością. Akasuna sprawdził obecność, wygłosił potwornie nudną gadkę na temat naszego lenistwa i beztalencia (zaznaczając przy tym, że zbliżają się egzaminy), po czym kazał wszystkim zrobić indywidualny projekt marionetki na zaliczenie. Jęknąłem żałośnie, jak cała reszta, z ociąganiem sięgając do torby po szkicownik i komplet ołówków. Niczego tak bardzo nie kochałem, jak marnotrawienia czasu na bazgranie lalek.
Siedzący po mojej lewej klasowy idiota, Tobi, owinięty pomarańczowo-czarną apaszką prawie pod nos, spojrzał na mnie jakbym był zesłanym mu z nieba objawieniem.
- Nawet nie próbuj – uciąłem, czując co się święci. – Bo oboje wylecimy.
Młody zrobił psie oczy, ale nic już nie powiedział, a ja zabrałem się do roboty. Stawiałem w skupieniu kolejne kreski, pozwalając myślom błądzić po zdecydowanie miłych torach i w końcu wyłączyłem się na dobre. Rysowałbym tak w spokoju i pewnie skończyłbym to głupie zadanie, gdyby ów czarnowłosy kretyn, sąsiadujący ze mną ławką, nie wytrącił mnie z rytmu swoim stękaniem, towarzyszącym wyciąganiu szyi ku mojej kartce. To był kres mojego opanowania. Podniosłem głowę znad projektu i szeptem zbluzgałem go do piątego pokolenia wstecz, popierając moje słowa dyskretnym, acz dobrze trafionym kopniakiem. Rozległ się stłumiony jęk.
- Kawamoto, wytłumacz mi z łaski swojej, co ty robisz? – Natychmiast usłyszałem charakterystyczny, znudzony ton głosu i zesztywniałem na krześle. Profesor stał parę kroków ode mnie z uniesionymi brwiami i rękoma splecionymi na piersiach. – Odprowadzić cię na plac zabaw?
- Usiłuję pracować, profesorze – odburknąłem, ostatkiem sił powstrzymując się przed odpowiednią ripostą i zastanawiając w jaki sposób zmaterializował się przy mojej ławce.
- Trafny dobór słów, w rzeczy samej. – Kącik jego ust uniósł się w cynicznym uśmiechu. – Bądź więc tak miły i kontynuuj swoje usiłowania w spokoju, chyba że wolisz usiłować na innej uczelni.
Poczułem jak zalewa mnie krew.  Tobi wciągnął głośno powietrze, najwyraźniej wiedząc, co czeka go z mojej strony na przerwie, a Akasuna niespiesznie powrócił do katedry, co jakiś czas zerkając na mnie z przebrzydłą satysfakcją.
Nienawidziłem go. Najszczerzej i najgoręcej nienawidziłem całej jego osoby, ze szczególnym uwzględnieniem fizyczności, dzięki której – mimo sadystycznego charakteru – większości studentów płci żeńskiej miękły kolana i plątał się język. Bo właśnie! Nie był po prostu psychopatą. Był obrzydliwie przystojnym psychopatą, który z tego faktu doskonale zdawał sobie sprawę i nie krępował się, by robić z niego użytek. A tak się, niestety, składało, że zupełnym przypadkiem dowiedział się o moim umiarkowanym zainteresowaniu płcią przeciwną i od tej chwili z lubością torturował mnie samym sobą, doskonale odgadując moje preferencje i słabości.
- A żebyś zgnił w tych wiórach - wycedziłem pod nosem, wbijając ołówek w czystą kartkę i kreśląc na niej cycatą lalkę w kostiumie baletnicy, z mściwością wymalowując na jej wypiętym tyłku ‘Miss Sasori’. I pewnie napawałbym się tym widokiem do końca zajęć, gdybym tuż przed oddaniem prac nie zdał sobie sprawy, czym była moja ‘czysta kartka’ i dlaczego właśnie podpisałem na siebie wyrok męczeńskiej śmierci. Wybazgrałem porno-podobiznę profesora lalkarstwa na konspekcie.
Dzwonek zabrzmiał.
- Przypominam, że dziś mamy ostateczny termin oddawania planów prezentacji na zaliczenie. – Dotarło do mnie jak przez mgłę. Czy naprawdę miałem nadzieję, że to skończy się dobrze?
Z sercem tłukącym się w piersi wydarłem z kieszeni gumkę, usiłując wymazać ślady mojej zbrodni,  gdy poczułem nad sobą cierpki zapach jego perfum.

- To było zwłaszcza do ciebie, Kawamoto – oznajmił lodowato, zwinnym ruchem wysuwając maltretowaną kartkę spod moich rąk. Dołączył ją do pliku trzymanych papierów, nawet nie zaszczycając spojrzeniem, i zostawił mnie siedzącego w ławce z niemym okrzykiem przerażenia na twarzy.


***


Wykłady kończyły się.
Pokonałem długi korytarz, by wejść do pustej klasy, zlany zimnym potem i przerażony do szpiku kości. Posłanie po mnie na drugi budynek szkoły z nakazem niezwłocznego stawienia się na rozmowę mogło tylko znaczyć, że był zły. Bardzo, bardzo zły. Mijałem rzędy ławek, próbując opanować stres i nie wywinąć po drodze orła, aż w końcu znalazłem się przy biurku. Akasuna siedział w fotelu, udając zajętego jakimiś papierami. Odczekałem chwilę i chrząknąłem. Profesor wolno podniósł głowę.
- Kawamoto. – Przywitał mnie z nikłym zainteresowaniem w głosie. Nawet nie musiałem na niego patrzeć, żeby wiedzieć z jakim wyrazem twarzy to zrobił. – Proszę, usiądź sobie.
Oszczędnym gestem wskazał mi krzesło. Obejrzałem je z przestrachem, spodziewając się wysuwanej pułapki z kolców, i z ociąganiem usiadłem. Nic się nie stało. Nic, jeśli można było określić tym mianem znalezienie się z Sasorim Akasuną twarzą w twarz, w odległości tak bliskiej, że mogłem wyraźnie sprecyzować kolor jego oczu i dostrzec ledwie widoczne na nosie piegi. Przełknąłem ślinę, czując że robi mi się słabo.
- Jesteś sino blady. Źle się czujesz? – Jego cienka brew uniosła się. Otworzyłem usta, by cos wyjąkać, ale przerwał mi:
- Nieważne. Tylko mi nie zemdlej, nie mam czasu ani chęci cię reanimować.
Błyskawicznie utwierdziłem się w przekonaniu, że jego troska nie miała nic wspólnego z prawdziwą troską. Po prostu, jak zwykle, chciał się ze mną podrażnić.
- Nie wydaje mi się, żeby wezwał mnie pan, żeby dyskutować o stanie mojego zdrowia – odezwałem się lodowato.
- W rzeczy samej, mój drogi, w rzeczy samej – odparł. – Na to również nie mam czasu ani ochoty. Nie mam ich zresztą również na całą tę bezsensowną rozmowę, uznałem jednak że twoje tłumaczenie odnośnie tego może być zabawne i ciekawe, a więc warte zachodu. – Niespiesznie sięgnął pod biurko i przesunął w moją stronę oczywistą kartkę papieru. Kąciki jego ust uniosły się nieznacznie
Zapadła cisza. Wbiłem wzrok w rozmazany rysunek, udając że nie widzę w nim nic dziwnego.
- Zatem? Może mi to wytłumaczysz? – Nie wiem, czy powinienem wziąć to za komplement, ale nigdy nie słyszałem, żeby był tak rozbawiony.
- To tylko głupi rysunek.
- Kawamoto, czy ty masz mnie za durnia? – Ton jego głosu przybrał kształt tarczowej piły. – Jak ci się wydaje, co powinienem zrobić z kimś, kto w tak bezczelny sposób próbuje mnie upokorzyć?
Wiedziałem, dokąd zmierza ta rozmowa. I bardzo nie chciałem do tego punktu dotrzeć. Co więc mi pozostało?
- Nie wiem, panie profesorze. – Walnąłem głupa, nie podnosząc wzroku. Akasuna zastukał palcami w blat biurka.
- Powinienem wylać cię z roku na zbity pysk i nie dopuścić, żebyś znalazł gdziekolwiek staż i zatrudnienie. O studiach nie wspominając.
Czułem na sobie jego spojrzenie. Wyraźnie czekał na mój komentarz, bo trwaliśmy w tępej, pełnej napięcia ciszy, dopóki nie odważyłem się podnieść głowy. Pan profesor opierał łokcie o mebel, na spleconych dłoniach podtrzymując brodę i skupiał na mnie całą swoją uwagę. W jego ciemnych brązowych oczach czaiło się zainteresowanie.
- Wiesz co, Deidara? – Wychylił się w przód, prowokacyjnie patrząc mi w twarz. Wzdrygnąłem się na dźwięk mojego imienia. – Nie rozumiem cię. Kompletnie i wcale. Twoje postępowanie jest tak irracjonalne, że nigdy nie mogę przewidzieć, co ci strzeli do tego pustego blond łba. I szczerze przyznam, że mnie to intryguje. Wydajesz się być albo kompletnie głupi albo równie odważny, żeby ciągle trzymać ze mną na pieńku. Powiedz, o co ci chodzi?
Poczułem, że moje wnętrzności zamieniają się w gorącą maź. W życiu nie usłyszałem od niego komplementu, choćby tak absurdalnego, więc ta lawina wypowiedzi przyprawiła mnie o gorączkę. Zaschło mi w ustach, a wszystkie cięte riposty skapitulowały.
- Wstydzisz się? Może potrzebujesz tego kretyna w szaliku, który myśli że jestem ślepy, dla pewności siebie?
- Do niczego go nie potrzebuję – warknąłem nagle, odzyskując głos. – Zabiję go gołymi rękami, jeszcze raz mnie wyprowadzi z równowagi.
- No, no, buntowniku. – Akasuna uśmiechnął się szerzej, cofając się i prostując na krześle. – Radziłbym lepiej skupić się na sobie, bo nie żartuję z deportacją twojej osoby na inną uczelnię, jeśli nie zaczniesz traktować mojego przedmiotu poważnie i nie zaliczysz tego, co powinieneś, na przyzwoity stopień.
A więc wróciliśmy do punktu wyjścia.
- Dlaczego ja mam traktować poważnie lalkarstwo, kiedy profesor obraża moje pojęcie sztuki i gnębi mnie na każdym kroku? – wypaliłem ze złością w przypływie nagłej odwagi. – Moje projekty wcale nie są takie beznadziejne, w porównaniu do, na przykład…
- Kawamoto, czy ty próbujesz mnie przekonać, że powinienem nie reagować na twoje idiotyczne udawanie beztalencia i lenistwo, kiedy wiem na co faktycznie cię stać? – Ton jego głosu znów stał się szorstki i nieprzyjemny. – Czy wyglądam ci na kogoś, kto pozwalałby byle komu dyskutować ze sobą na forum, tak jak ty robisz to na każdym zjeździe?
- A skąd mam wiedzieć, dlaczego mnie pan tak nie cierpi? – Zmarszczyłem brwi, zanim dotarł do mnie sens jego słów. Akasuna ze zrezygnowaniem opadł na oparcie i na moment ukrył twarz w dłoniach.
- Ty chyba naprawdę jesteś głupi  – stwierdził z niedowierzaniem.
- Wcale nie, ja tylko…!
- Nie krzycz, siedzę pół metra od ciebie.
Westchnąłem męczeńsko.
- Jak niby mam starać się w czymś, do czego mnie pan ciągle zniechęca?! Wiecznie tylko źle, niedobrze, brzydka lalka, niechlujna praca, głupi Kawamoto… - Ciągnąłem swój jękliwy wywód, nakręcając się coraz bardziej, aż wstał, obszedł biurko, oparł się plecami o blat tuż koło mojego krzesła i nachylił, kneblując moje usta dłonią. Jego nos znalazł się na wysokości moich oczu.
- Nie jęcz, bo nie ma o co. Nie zostawiłem cię, nie wyrzuciłem, nawet nie miałeś warunku – powiedział, jakbym zawdzięczał mu odchowanie dwójki dzieci i domek na Majorce. – Jedyne, co robię, to wyciągam od ciebie więcej zaangażowania niż w swojej upartej ignorancji chcesz mi dać. A Ty w dodatku ubzdurałeś sobie teorię, według której wyjątkowo cię nie lubię. Otóż, gdyby faktycznie tak było, dawno temu nie byłoby cię na liście studentów. I dawno temu leciałbyś za drzwi za każdą niechcianą odzywkę w mojej obecności. – Odjął mi rękę od ust, ale nie cofnął się. – A w nagrodę za ten piękny projekt, który zaserwowałeś mi na swoim konspekcie, zapraszam cię w sobotę na prywatne korepetycje, żebyś więcej nie prowokował mojego niezadowolenia żenującymi brakami w wiedzy.
Skinąłem ledwie głową, oczami jak spodki wpatrując się w jego twarz, póki nie zabrał jej z linii mojego wzroku, by spakować papiery.
- Sobota, na dziewiątą, adres znasz. – Rzucił tylko jeszcze, zerkając na mnie z niesmakiem. Skąd znałem adres? Dzięki Tobiemu, który zdobył go dla mnie dla głupiego żartu. Bardzo, jak widać, niedyskretnie. - Weź przybory i nie spóźnij się. I idź już, zanim zmienię zdanie.
Zerwałem się z krzesła, skinąłem sztywno i na miękkich nogach wyszedłem z sali, opanowując mózgowy mętlik. Do samego końca dnia w głowie roiła mi się wizja niechybnych prywatnych lekcji, zanim zasnąłem, wizje zmieniając w koszmary.
Czy było w świecie coś tak pięknego jak świadomość zbliżającej się śmierci?






8 komentarzy:

  1. Jak fajnie ze postanowilas jeszcze raz napisac Lalkarstwo! Kocham te oppwiadanie! Zarowno postac Deia jak i Sasoriego bardzo mi sie podoba. Nie moge sie doczekac dalszego rozwoju wydarzen! Duuuzo weny zycze!:*

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Dziękuję Ci bardzo! :) Cieszę się, że przypadło do gustu. Dla mnie Lalkarstwo to wielki sentyment, więc chciałam poprawić je, żeby było na lepszym poziomie.

      Usuń
    2. Och, również się cieszę. Ubóstwiam to opowiadanie, a jeżeli ma być jeszcze lepsze, to nic, tylko czekać na nowe rozdziały.

      Usuń
    3. Dziękuję za doping! :)

      Usuń
  2. Boże, jak ja za tym tesknilam xD nie wiem, czy można było sobie wymarzyc lepszy prezent na święta, niż 'lalkarstwo' ;-;

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się, że tak sądzisz.xD Rozruszalam trochę mozg i rękę, więc będę poprawiac i wrzucać w 2017!

      Usuń
  3. Jest postęp, miło mieć możliwość przeczytania czegoś Twojego. Po tej notce już nie mogę doczekać się następnej. Zawsze lubiłam Twoją dokładność opisywania przeżyć bohaterów. Widać, że nie starałaś się niczego zmieniać w swoim pisaniu na siłę, w dalszym ciągu można dostrzec Twój charakterystyczny styl, po którym można poznać, że wyszło to spod Twojej ręki. Podkreślam, że nie potrafię profesjonalnie niczego oceniać, dlatego jedyne na co mogę sobie pozwolić to proste opisanie moich odczuć.
    Nie siedzę już zbytnio w klimatach animcowych, a tym bardziej w Naruto, ale Twoje opowiadanie pozwala mi wrócić do tamtych czasów.
    Mam sentyment do Twojego Lalkarstwa.
    Nie podpisuję się, bo będziesz wiedzieć kto.
    PS: Twój Akasuna za dużo sobie pozwala.
    Pozdrawiam.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Cieszę się, że tak sądzisz. Lalkarstwo to w końcu Lalkarstwo.
      Dzięki i pozdrawiam.

      Usuń